De Valk vliegt uit

Waar ben ik aan begonnen? Of, actueler, waar ben ik mee bezig?
De laatste weken heb ik steeds vaker en steeds heviger een vleugje van angst voorbij voelen komen. Het mooie wat ik hier heb, in de steek laten voor een voor mij totaal onbekend land aan de andere kant van de wereld. Eigenlijk ben ik op pad zonder doel. Ik moet mezelf maar staande zien te houden. Er moet gewerkt worden, dat zeker. Ik hoorde dat mijn rust daar ergens verstopt ligt, wellicht moet ik die daar nog zoeken. Daarbij schijnt het ook nog een erg mooi land te zijn, waar veel moois te zien en te beleven is.
Zuslief vroeg afgelopen week ook meer dan eens: ‘waarom ga je eigenlijk?’
Tijdens het kijken van Up, nu zonder een bus jengelende kinderen terug van wintersport, kwam het antwoord: omdat het kan! Al vanaf dat de rest van mijn vwo lichting het had gedaan, wilde ik het doen, maar kwam het er niet van. Geen geld, geen tijd, geen prioriteit en geen lef waren te drempels die genomen moesten worden. Als je dan in een situatie zit, waar je graag uit wilt, dan worden de drempels een stuk lager. Zo vind je jezelf op een doordeweekse, maar vooral regenachtige, dinsdagmorgen op Schiphol. Alles is goed geregeld en het wachten is op het bevreesde emotionele afscheid.
Gadverdamme wat is dat vervelend (er lezen kinderen mee, eigenlijk had daar een ander woord moeten komen om het gevoel kracht bij te zetten). ‘Dat moeten we niet te vaak doen’, sms ik achter de douane. Volgens mij, is afscheid nemen serieus slecht voor je gezondheid. Hoe en wat? Dat weet ik niet, maar er zal vast een dokter onderzoek naar gedaan hebben en anders lever ik hier weer een nieuw onderzoek aan. Graag gedaan.
Het is nu dus zo ver. Ik type dit in het vliegtuig en als ik wifi tegenkom, staat het online. Wat ik ga doen? Oostkust? Westkust? Werken? Fruit plukken? Tochten maken? Ik heb ruim 6 maanden de tijd om daar achter te komen. In de tussentijd houd ik u op de hoogte. Ik heb er nu in ieder geval ontzettend veel zin in.

Waar ben ik aan begonnen? Of, actueler, waar ben ik mee bezig?
De laatste weken heb ik steeds vaker en steeds heviger een vleugje van angst voorbij voelen komen. Het mooie wat ik hier heb, in de steek laten voor een voor mij totaal onbekend land aan de andere kant van de wereld. Eigenlijk ben ik op pad zonder doel. Ik moet mezelf maar staande zien te houden. Er moet gewerkt worden, dat zeker. Ik hoorde dat mijn rust daar ergens verstopt ligt, wellicht moet ik die daar nog zoeken. Daarbij schijnt het ook nog een erg mooi land te zijn, waar veel moois te zien en te beleven is.
Zuslief vroeg afgelopen week ook meer dan eens: ‘waarom ga je eigenlijk?’
Tijdens het kijken van Up, nu zonder een bus jengelende kinderen terug van wintersport, kwam het antwoord: omdat het kan! Al vanaf dat de rest van mijn vwo lichting het had gedaan, wilde ik het doen, maar kwam het er niet van. Geen geld, geen tijd, geen prioriteit en geen lef waren te drempels die genomen moesten worden. Als je dan in een situatie zit, waar je graag uit wilt, dan worden de drempels een stuk lager. Zo vind je jezelf op een doordeweekse, maar vooral regenachtige, dinsdagmorgen op Schiphol. Alles is goed geregeld en het wachten is op het bevreesde emotionele afscheid.
Gadverdamme wat is dat vervelend (er lezen kinderen mee, eigenlijk had daar een ander woord moeten komen om het gevoel kracht bij te zetten). ‘Dat moeten we niet te vaak doen’, sms ik achter de douane. Volgens mij, is afscheid nemen serieus slecht voor je gezondheid. Hoe en wat? Dat weet ik niet, maar er zal vast een dokter onderzoek naar gedaan hebben en anders lever ik hier weer een nieuw onderzoek aan. Graag gedaan.
Het is nu dus zo ver. Ik type dit in het vliegtuig en als ik wifi tegenkom, staat het online. Wat ik ga doen? Oostkust? Westkust? Werken? Fruit plukken? Tochten maken? Ik heb ruim 6 maanden de tijd om daar achter te komen. In de tussentijd houd ik u op de hoogte. Ik heb er nu in ieder geval ontzettend veel zin in.

Vandaag was er voor het eerst sinds onze aankomst op Schiphol contact met een van m’n reismaten. We hebben besproken wat de China afterparty voor ons werd. De afgelopen weken in de Pyreneeën zijn voorbij gevlogen. Het waren twee geweldige vinea weken met enorm fijne medereisleiders, voornamelijk erg leuke deelnemers en lekker weer, lekker eten en dergelijke. Voor Rudy was het twee weken lang doorschijten. De laatste dagen gaven zijn darmen de strijd met het chinese eten op en daar heeft hij nu nog last van. Hij beschreef de klachten en ik dacht dat het bij mij Door mijn keiharde vinea werk kwam. De gang naar onze porceleinen vriend was een veelbesproken onderwerp, dat wel. 3x op een dag was een minimum en 5 de max. Dit werd dan ook onderling goed gecommuniceerd. Dan heb je bijvoorbeeld medestaf van ongeveer 48 kg, die denkt dat ze mij met mijn 80 kg lomp mannenvlees partij kan bieden. Het kan dus ook zijn dat het mijn China after party was.
Wat heb ik nog meer over gehouden aan De reis naar China? Een paar erg onrustige nachten. In mijn dromen heb ik nog wel een paar keer door Beijing, Hongkong of Shanghai gelopen. Dat moet een manier van verwerken zijn. Het was allemaal wel erg indrukwekkend. De steden, bouwwerken en cultuurverschillen zijn enorm. De stortvloed aan prikkels en energie die zich over je heen stort is onophoudelijk. Het duurde dus even voor ik er lekker in kwam bij Vinea. De kleine social talks met deelnemers verliepen wat moeizamer en soms nog wat afwezig. Waarschijnlijk heeft niemand behalve ik zelf dit opgemerkt, maar toch.
De China after-party was/is een ware after party. Zoals ik vooraf vermoedde en schreef, is het draaien voor Vinea, al dan niet met je nieuwe grote liefde of goede vriend/collega, een ontzettent bijzonder en vreugdevolle gebeurtenis. In de drie weken Vinea waren werkelijk super. Mijn medestaf was briljant. Jolien, Melissa, Gijs, René, Hidde en Juliette hebben voor topweken gezorgd. Je weet ook hoe goed je als staf bent als je in de bus terug zit uit Argeles en je schaamt dat sommige van die leiders voor hetzelfde bedrijf staan als waarvoor je zelf werkt. Op mijn medestaf ben ik trots. Dat dat terecht is blijkt uit twee reeds ontvangen e-mails van buitengewoon tevreden ouders.
Er zijn flink wat fratsen uitgevoerd door ons om het tot dit succes te brengen: een dag om prinses Fiona te vinden in Espira, een parcours voor alle deelnemers die na kinderbedtijd nog moeten plassen, de meest vreemde liedjes op rare mensen, elke dag lekker eten (frites laten schieten omdat broodje vinea gezonder en lekkerder is) en een extra fietstocht de Canigou op. Het verkleden als McAlu, McNerdo en Miss McTrash was tekenend voor de idioterie van de Vinea highlandgames. Het was heerlijk, een waar feest.
Natuurlijk denk je over stoppen. Als ik een baan krijg buiten het onderwijs, heb ik er geen tijd meer voor. Maar zo lang ik het kan blijf ik het doen, lekker vakanties draaien. Ik kan niet wachten tot volgend seizoen!!

Natuurlijk was ik moe! Ik kwam om 5:15 het vliegtuig uit en om 14:15 was mijn aanwezigheid gewenst bij AC De Meern om een nieuwe Vinea reis te beginnen. Het gat in het rooster stond er in het voorseizoen al. Het lonkte naar me. Maar ja, net terug uit China hè. Dan ga je daarna niet direct door naar Zuid-Frankrijk met een stel jengelende kinderen.
Tot vorige week dinsdag. Ik wilde nog een week Vinea en ik zag een mogelijkheid om de week op te draaien met wie ik het liefst een Vinea week zou draaien. Ik besloot me over de angst voor een hectische vermoeide week heen te zetten en het gaatje in het rooster te vullen. Samen met haar!!
Slechts een paar uur had ik voor de was en wat andere voorbereidingen. Ik had maar kort de tijd voor een warm weder zien dat al begon op Schiphol. Ze haalde me gewoon op! Hoppa: de kroeg uit rollen en mij ophalen! Wat was dat fijn!! Thuis de was gedaan, gegeten en naar de bus toe. De nacht in het vliegtuig heb ik met medische en fysieke hulp goed doorgemaakt en lekker geslapen. Het is dan alleen wel zo dat je om 2:15 uur Nederlandse tijd wakker wordt. Dan word je dag lang. Rond een uur of twee komt mevrouw Lag, Jet Lag dan langs, dat is even minder fijn, maar ze viel mee.
Nu ben ik in de Pyreneeën, bij Prades, Espira de Conflent. Er is gewoon niets dat vervelender slaapt dan een bus, dus met een redelijke achterstand beginnen we hier de reis. Eenmaal in de Franse bergen speelt vermoeidheid geen rol meer. Je bent nog wel moe, maar anders. Ik praat wat minder, altijd goed voor mijn gezelschap en ik heb nog twee nachten gedroomd dat ik in een Chinese stad loop, maar ik heb wel energie. Ik geniet en heb er zin in.
Ook hier werd mij pas duidelijk waar men bang voor was.
‘Waarom gaan jullie niet gewoon samen weg?’
Daar gaat het niet om. Ik wil Vinea draaien EN bij haar zijn, dus met haar Vinea draaien. Het is wat ongemakkelijk soms, maar voornamelijk supervet, heel erg fijn en bijzonder tegelijk.
Van het draaien van een goede week Vinea krijg je nieuwe energie. Ik ben in de bergen. De deelnemers zijn leuk, de activiteiten en de medereisleiding zijn dat zeker ook. Het is gewoon genieten op mijn manier. Stil zitten kan altijd nog. Je kan ook uitslapen en niets doen, maar deze week is weer zo fijn dat Vinea voorlopig weer even niet van me af is. Niet eens zo moe kwam ik vorige week het vliegtuig uit. Een week later zit ik vol energie en merk je dat je wat slaap mist en erg hard werkt. Maar het is zoooo fijn!!!

Op tafel staan na lang wachten vier borden met eten: twee met een pasta die later behoorlijk goed bleek. 1 met tradiotionele Italiaanse kruiden, de ander met sinaasappelsaus. Lekker hoor. Op de andere twee borden ligt voornamelijk vlees. Best veel vlees voor Chinese begrippen, waarschijnlijk is het restaurant daarom zo populair bij de vele Amerikanen die om ons heen zitten. In redelijk rust nuttigen wij onze maaltijd. Tot het moment dat we eens in het rond kijken. De tafels om ons heen worden bezet door een Amerikaanse man, dito vrouw en soms ook nog een blank kind. De jongste aan tafel is echter een klein Chineesje. Nu zijn er weinig grote Chinezen, maar ik bedoel dat er een baby/peuter het gezelschap completeert.
‘Zullen die hier zijn voor iets wat ik niet kan zeggen, omdat ze dat kunnen verstaan?’, zegt Rudy.
Adoptie lijkt op het Engelse adoption. Daarom. We kijken nu eens goed om ons heen en zien dat wij de enige uitzondering zijn op de hiervoor geschetste setting. Zowel binnen als buiten op het terras zijn het de Amerikanen met een Chinees kind diende tafels bezetten.
Het eerste wat ik me bedenk en de heren aan tafel ook vraag is:
‘Heerst er een taboe op adoptie? Verschilt dat taboe dan per land?’
Het gesprek valt stil.
Het is wel ongemakkelijk om ertussen te zitten. Het is net of deze groep mensen in groepsverband hier zijn gekomen. Naast cultuurreizen, wintersport, schilder of mediteervakanties, zijn er nu dus ook adoptievakanties. Stel je even de reclame voor:
‘Boel nu uw adoptievakantie! Twee weken lang zon, zee, cultuur en de mooiste leukste en slimste kinderen waar u uit kunt kiezen. Ze staan voor u klaar! Regel de papieren vooraf en wij selecteren het beste voor u. Let op! De selectie voor deelname is streng. U helpt een kind, wij helpen u. Mits wij u geschikt achten.’
‘C’mon honey, I always wanted a little sister for our honey. This is our way to make two girls world a better place. And I always wanted to go to China. Let’s do it!’
De man in huis blijkt de broek thuis niet aan te hebben en voor hij het weet, vindt hij zichzelf op een terras met lelijke goedkope blauwe plastic stoelen. De stoel naast hem wordt bezet door een Chinees meisje van nog geen jaar oud, met daarnaast zijn vrouw/wijf. Hun eigen kind is spelen in de speeltuin.
Ja. Een soort van taboe zal wel op z’n plek zijn. Als ik dit zo aanzie, borrelt er een licht gevoel van schaamte in mij op. Waarschijnlijk door de oppervlakkigheid van een stel van die dikke Amerikanen, die toch ook wel symbool staan voor ‘ons westerlingen’. Hoe spijtig dat ook is.
Na dit geconstateerd te hebben, komen de gebruikelijke ethische vragen op: is dit echt beter voor zo’n kind? Kan je iemand zo maar van ouders weghalen? Of weghalen uit de natuurlijke habitat, voor zo ver daar sprake van is natuurlijk. Waarom worden die kinderen ter adoptie afgestaan? Zijn ze afgestaan of wees? Is het echt beter dat ze geadopteerd worden? (ja alweer). Ik weet het niet. Wie helpt met deze precaire materie?
We hebben ze meer welvaart te bieden. Nog wel, met de huidige ontwikkelingen van het land, is te verwachten dat China voor een groot deel op ons niveau zal zijn voordat het 2040 zal zijn. Dit is een vermoeden. We bieden ze onderdak. Tegelijkertijd geven we ze dezelfde vragen als die ik net noemde. Zo’n kind gaat zich natuurlijk hetzelfd afvragen. Hier schuilt waarschijnlijk het taboe. Dit is stof voor ontwikkelingspsychologen. Wel enorm interessante stof.
Het is een mooie avond op Shamian Island in Guangzhuo. We rekenen af, bekijken nog even de skyline aan de anderw kant van de rivier en gaan weg. We laten de zojuist beschreven gezinnen met alle vragen, onzekerheden, maar ook zeker mooie dingen die ze gaan meemaken op dit avontuur. Je hebt in ieder geval een reis geboekt, waar je nog jaren aan terug denkt. Als dat de enige reden was voor de touroperator om het product in de markt te zetten, dan is hem dat goed gelukt. Deze vakantie wordt onvergetelijk!

‘Als jullie elkaar zo leuk vinden en zo graag willen zien, waarom zeg je dan niet gewoon die Vinea weken af en ga er vandoor met z’n tweeën?’.
‘Huh? Wat? Dat kan toch niet? Nee dat doe je niet’. Dat dacht en zei ik ook. Ik moest me verantwoorden. Dat kan ik niet.
Sven, Rudy en Elsbeth snappen het maar niet. 11 seizoenen is lang, is veel. 49 reizen, totaal 57 weken Vinea. En dat zonder opleidings- en cp-weekenden. Dat is genoeg, zou je zeggen.
Het is een virus. Het gaat in je bloed zitten, zoals mijn liefde voor auto’s. In het laatste geval lijkt het alsof er benzine door de aderen stroomt, bij Top Gear noemen ze het petrolheads.
Bij Vinea heb ik hetzelfde. Het zit in me. Ik kan daar een moeilijke tijd op kantoor hebben gehad, verschilde van mening met het gevoerde beleid door de oud-directeur. Het verdient niets terwijl je onvoorstelbaar grote verantwoordelijkheden in je schoenen geschoven krijgt. Je lost problemen op die door anderen gecreëerd zijn en moet zorgen dat deelnemers die door gedragsstoornissen te veel begeleiding nodig hebben niet van bergen vallen of te veel drinken. Ondanks dat sta je er voor die deelnemers. Je gaat voor ze door her vuur, maar belangrijker: IK DOE HET VOOR MEZELF!!!
Voor eens en voor altijd: op vakantie doe je leuke dingen, met leuke mensen op een leuke plek. Op het moment dat dat niet meer zo is, stop ik direct. Zelf op cultuurvakantie vind ik niks. Het is allemaal geen Vinea, het gevoel zit er niet bij.
Je merkt: ik kan het echt niet uitleggen. Ik begon pas echt na vwo 6. Rudy verklaarde me toen al voor gek:
‘voor de lol…’
‘met kinderen…’
‘op reis…’
‘Je bent niet lekker…’
Velen zouden hem volgen. Zo lang ik het voor mezelf, mijn gevoel kan verklaren blijf ik het doen. Gelukkig denkt zij er ook zo over, vermoed ik. Ik draai met haar, komende week op een van de mooiste locaties die we hebben. Ze is bijna net zo gek als ik. Ik ben dolgelukkig!

Je zou maar de baas zijn van Starbucks! Hoe vet is dat? Hoeveel mensen bied je dan geen onderdak op een dag. Je geeft ze een heel klein beetje geluk. Even dat moment waarop je de warme sfeer van je favoriere koffietoko kunt proeven. Daar verdien je gewoon je geld mee! En veel ook, want goedkoop is het niet.
Ik zit er weer. Deze reis hebben we al vaker Starbucks momenten gehad. Die in Xian was ons goed bekend en ook in Beijing zaten we lekker. Na drie Starbucks loze dagen in yangshuo is het toch een van de eerste plekken waar we neerstrijken. De stad waar we zitten is namelijk het aanzien niet waard. Guangzhou is namelijk het aanzien niet waard. Er is een kleine pittoreske binnenstad, maar verder maakt het van steden als Almere of Nieuwegein sfeervolle mooie steden maakt. We moeten hier echter een nacht verblijven voor we naar Hongkong kunnen. Wat doe je dan doet, is zsm een Starbucks zoeken. De gevleugelde en veel gebruikte kreet: ‘hee! Hebben ze hier wifi?’ wordt dan overbodig. Want ja, er is wifi! Ons wifi moment is daar.
Wat blijkt? Deze wifi is ontzettend mooi! In een koloniale buurt, officieel een eiland, maar het water dat ons van het vasteland scheidt is wel weg smal. ‘Is dit een eiland?’ zeiden Acda en de munnik in de Mallorcasketch. Dat gevoel. Maar de panden zijn hier prachtig en zouden aan de zuid-Franse kust niet misstaan. Het park is schitterend en bij de blik op het Starbucks pand waan je je in Havana. Er is een prachtig beschut terras en een veranda met de bekende fijne stoelen van Starbucks. Starbucks is a place om earth!
Je hebt hier namelijk natuurlijk ook de sfeer, het wifi, de koffie, sap en thee die je gewend bent.
In februari heb ik me ook jubelend uitgelaten over wat toen een nieuwe ontdekking voor me was. Nu is het een feest van herkenning, maar wel een feest dat met dit soort locaties wel beter valt. Je hebt gewoon een soort van mobiele woonkamer, met altijd fijne stoelen, niemand die je stoort om te vragen of je nog wat wilt drinken en een bepaald soort rust. Deze woonkamer past dan ook nog eens perfect bij het weer. Het is nog steeds warm en vochtig, maar dit terras is ruim, beschut en cool.
Wat is de starbucks in dit soort situaties een fijne plek om te zijn! Laat nu die reclame inkomsten naar binnen stromen. Ik ben dus niet commercieel genoeg om hier afspraken over gemaakt te hebben met meneer Starbucks. Dus als ie even niet in de buurt is, zijn bagels&beans, kaldi of Coffee Company ook aardige alternatieven hoor. Maar dat groene rondje op m’n beker of het karronnetje tegen het verbranden van je vingers voelen al warm en vertrouwd. Ik wil alleen dood als er ook een Starbucks in de hemel is. Zolang ik die zekerheid niet heb, blijf ik bloggen in de Starbucks.

Wachtend op Rudy, die ik tref hier voor de McDonalds in Yangshuo, pak ik toch even de iPhone ter hand. Dit filiaal van de hamburgerketen is gekozen omdat het een gemakkelijk te herkennen punt is voor de man die zich maar moeilijk blijkt te kunnen oriënteren. Yangshuo is erg klein, dus durfde ik het wel aan om Rudy hierheen te laten komen voor het eten. Als hij de weg niet meer kent, herken ik hem erg gemakkelijk. De gemiddelde Chinees past namelijk serieus drie keer in Rudy. Opvallen doet hij hier zeker.
Deze McDonald’s heeft een werelds uitzicht. Ik zie als ik opkijk een klein meertje met daaraan wat gebouwen met chinese bouwstijl en achter de gebouwen een groene berg, een van vele bergen. Het is echt mooi om te zien.
In die schoonheid zit de kracht van dit verder uitermate toeristische dorp. Het is hier net Valkenburg aan de Geul; smalle straatjes, veel souvenirwinkels, nog meer horeca met toegankelijke gerechten en een watertje daar door het dorp kabbelt. Iedereen probeert hier dan ook geld te verdienen aan de toeristen. Zo ook de gids die we gisteren voor 100 yuan bij de motoren kregen dienwe huurden. Nu is motoren een duur woord voor veredelde brommers, die overigens wel met gemak de 60 km/h haalden. Harder wilden en konden we niet. De man liet ons de mooiste plekken van Yangshuo en omgeving zien. We hebben 3 uur gereden en hebben de mooiste dingen gezien. De man wist echt leuke weggetjes om te rijden. Bijna alles was onverhard met hier en daar flinke kuilen, dus hard rijden was geen optie. Genieten zeker wel! Wat is het hier mooi. De foto’s die ik gemaakt heb, zijn gemaakt in ‘the golden hour’. Volgens mij noemen professionele fotografen het uur voor zonsondergang of het uur na zonsopkomst zo. Het was spectaculair.
Eigenlijk hadden we het spectakel al verwacht, al gezien zelfs. Na een korte nacht zaten Rudy en ik om 8 uur in de bus om te gaan lopen. Een route van 24 km (volgens lp) van Xingping naar Yangli leek me leuk. Dat was het zeker. We hebben ruim vier uur langs een rivier gelopen. De rivier was druk, maar het grootste deel van de wandeltocht zeker niet. Serieus genieten was het! Het landschap dat de vorm heedt gekregen door jarenlange chemische verwering, is indrukwekkend. Of gewoon mooi natuurlijk.
Pas hier in Yangshuo komt het vakantiegevoel pas echt. Het is net als vorig jaar in se Pyreneeën. Daar kwam ik na een week Montpellier, wat een prima week waa geweest, maar de frisse beglucht deed me direct goed. Het was ineens echt vakantie. Gisteren had ik dat hier ook: lekker weer, mooie natuur, frisse lucht en gewoon geen stadse dingen. Heerlijk. De wandeltocht met Rudy kostte veel energie, want 24 km lopen met deze temperaturen en luchtvochtigheid ga je wel merken. De tocht leverde minimaal zoveel energie op. Ik was weer helemaal het mannetje, Els zei dat ik straalde. Daarna was er dus nog genoeg energie over voor een intensieve motorrit in the countryside. Het was een topdag!
Het daalt allemaal zo lekker in op het platteland. Vorige week was ik er al achter gekomen dat een stedentrip leuk is voor maximaal 3 dagen. Ik spreek voor mezelf, maar daarna word ik nukkig, soms chagrijnig en heimweeïg. Wat deed ik daar in Breda toch midden in de stad? Achteraf was het goed, anders had ik er alleen maar langer over gedaan om erachter te komen dat het m’n stad niet zou worden, maar ik weet het voor een volgende keer: niet in de stad! Soms is het noodzakelijk, door de huizenmarkt. Op vakantie mag ik kiezen. Ik kies voortaan altijd het platteland en de natuur!

Het is weer zo ver! Hij is er nondejus weer niet!! Hij flikt het weer: het is 1 augustus en de Valk is weer gevlogen. De Valk junoir dan wel te verstaan. Hij kan er weer niet bij zijn op de verjaardag van zijn vader. Het huis aan de Achterdijk zit vol met familie en de familie voo met taart en hapjes. Zeker op een voor de rest weinig zeggende zondagmiddag midden in de zomervakantie, zal het huis vol zitten.
Mijn vader is jarig. Sinds een jaar of 11 ben ik maar weinig in de gelegenheid geweest om bij het feest te zijn. Sinds ik alleen of met Vinea op reis ga, ben ik met echter wel uitermate bewust van deze dag. Ik weet nog precies waar ik was en heb er elk jaar goed bij stil gestaan:
1999: Mala Skala, Tsjechië, telefooncel
2000: Embrun, Franse Alpen, telefooncel
2001: Belgische Ardennen, telefoon in de keuken. Hij was zelf in Willingen, Duitsland op z’n verhaardag. Ik was eerder thuis dan hij en had met de familie de pop in de kano in de voortuin gelegd. De reactie was geweldig: stomend stormde hij de nog draaiende auto uit.
2002: wazige camping in de Dordonge, Sony J5
2003: Bergeijk, op de pingpongtafel, Sony Ericsson T68i
2004: ik was thuis, tussen de Alpen en de Pyreneeën
2005: l’Amelie plage, 30 deelneemsters zongen op het strand, Nokia 6230
2006: Bergeijk, ziek op bed, Nokia 6230
2007: Thuis
2008: Belgische Ardennen, Nokia 6300, bij de supermarkt
2009: in de Pyreneeën bij Harry op de camping
2010: Yangshuo: in een straatje bij de McDonald’s om de hoek, waar je wifi hebt en dus met Skype kunt bellen.
Natuurlijk sms ik altijd zo snel mogelijk. Vandaag wat later door een tijdsverschil van 6 uur. Hij smste vanmiddag terug. Er is waarschijnlijk maar een iemand in heel Nederland die je smst in hoofdletters. Het kan zijn dat dat kom doordat zijn telefoon niet anders kan. Zijn telefoon is zo’n betonnen Nokia 3310 uit 2001. Niet stuk te krijgen. Waarschijnlijker is het echter dat er ergens een instelling niet goed staat of hij niet weet dat je met normale letters kan typen. Daarom schreeuwt hij tegen je als hij je smst.
Het moeilijkste voor een man zoals mijn vader op zijn verjaardag is het cadeau. Wat koop je voor hem. Het is zo’n man die alles al heeft en niet echt een cadeaubare hobby heeft. Hij houdt van naar mooie vrouwen kijken, kanoen, auto’s en fietsen. Cadeau iemand? Dat hij nog niet heeft.
Doordat ik nu zo vaak heb moeten missen, weet ik waar de man een beetje blijer van wordt. Sowieso de moeite nemen om contact te leggen vanuit China, wat toch een flink eind fietsen van Werkhoven af ligt. Hij hiudt er van als er voor hem gezongen wordt. De dames van Make a wave en de 5 heren, ben ik daar nog sfeeds dankbaar voor. Vandaag heeft Elsbeth samen met wat djoser groepsgenoten de honneurs waargenomen.
Toch wil ik langs deze weg min vader nogmaals feliciteren met het bereiken van zijn 59e levensjaar! Proficiat de V!

Goed…zit nu op het station van Beijing en moeten weer 2 uur wachten, dus op zich tijd voor een update schrijven over de laatste dagen in Beijing.

Helaas weinig nieuwe inspiratie opgedaan (lees: ik heb de Chinezen niet kunnen betrappen op erg veel benoemenswaardigheden die ik niet al benoemd heb).
Nou misschien een paar kleintjes dan.
Chinezen hebben best een raar gevoel voor humor. Ter illustratie; Vanwege de hitte deed Sven op gegeven moment z’n armen gespreid om wat meer van een briesje op te vangen. Dit tot grote hilariteit van een stel Chinezen voor ons…..ik moet toegeven het was ook wel erg grappig…..wat uiteraard weer resulteerde in een foto sessie met iedereen mét de armen gespreid.
Had ik al gezegd dat de Chinezen trouwens de nare gewoonte hebben/hadden (vanwege de spelen heeft de regering een campagne gehouden om het uit te bannen) om overal te spugen? Uiteraard wel pas nadat de keel om het hardst geschraapt wordt om maar zoveel mogelijk fluim te verzamelen. Erg smakelijk ja.

De derde dag in Beijing, net als alle andere dagen, wederom te vroeg opgestaan, om 6 uur dus. Begint ondertussen een beetje vervelend te worden aangezien mijn jetlag blijkbaar niet van opgeven weet en ik dus pas moe word als ik net wakker ben. Dit keer is het helaas wel onze eigen schuld (lees: Michel’s schuld) want “we” willen vroeg naar the forbidden city.

Na het ontbijt, wat in dit hotel gelukkig kan bestaan uit wat droge croissants met jam (elke dag een stuk of 3), getogen we te voet naar deze verboden stad. Wederom een groot rood ommuurd gebied ergens midden in Beijing waar vroeger de keizer met gevolg vertoefde. En waar je dus als niet-gevolg wel in kon, maar niet meer uit….levend dan (hence the name). Uiteraard is het weer veel te heet om op ons hollandse tempo rond te lopen, maar uiteraard wel gedaan (Jan de Wit zou trots op ons zijn).
Resultaat; veel foto’s van verschillende keizerlijke vertrekken (elk met een aparte functie en met een of andere tekst hangend aan het plafond, geschreven door een of andere keizer, om op zo cryptisch mogelijke manier de functie van het gebouw aan te geven) voorafgegaan door foto’s van bijbehorende versierde marmeren trappen, tabletten en platforms. Wederom kwa Chinees kitscherige architectuur meer van hetzelfde. Dus alles rood met goud, alles met getrapte daken en alles met Chinese versiersels op en aan het plafond met overal in het midden een troon. Alsof één architect het China masterplan getekend heeft en ze de eerste 1500 jaar gedaan hebben over de uitvoering.

Kwa fotoshoots was er dit keer slechts een ongevraagde fotosessie afgedwongen door een klein chinees jongetje, welke grondig werd verjaagd door Michel. Hij vindt het niet erg maar ze moeten het wel eerst vragen, ook als ze geen Engels spreken.

Voor de rest was de buit die dag twee plastic Chinese vlaggetjes, vakkundig in de maag gesplitst door een oud chinees vrouwtje (ok ok, in de gauwigheid dacht ik dat ze die uitdeelden ter propaganda en had het hele mensje ook niet echt gezien. De vlaggetjes zagen er immers zo goedkoop uit dat je niet gelooft dat je er daadwerkelijk voor dient te betalen). Hopelijk is de housekeeping er blij mee. Waarschijnlijk in ieder geval meer dan met het cadeautje achtergelaten in de verstopte wc.

Na vakkundig ons zweetspoor te hebben achtergelaten doorheen de forbidden city en ook de forbidden city zelf te hebben achtergelaten, besluit Michel een middagje quality time met zichzelf door te brengen (gelukkig is Michel gauw tevreden dus dat gaat vast lukken). Sven en ik besluiten de taxi te nemen naar de temple of heaven, voor ons nog de laatste echte must-see in Beijing.
Dit blijkt een gigantisch park te zijn met allerlei tempels (op z’n Chinees kitsch) voor de keizer om te bidden voor een goede oogst. Hoofdattractie een grote ronde toren met wederom vele getrapte daken op een groot marmeren platform met grote marmeren trappen met grote marmeren versierde tabletten met in het midden vast een troon (staat me niet precies meer bij maar ervaring leert dat dat het geval zal zijn geweest).
Na een kleine twee uur houden Sven en ik het voor gezien.

De middag besteed aan bijslapen waarna s’avonds een acrobatenshow op het programma stond. Mocht je ooit in de gelegenheid zijn dan is dit echt de moeite. Volgens de gids gebeuren er toch wel zeer regelmatig ernstige ongelukken tijdens de show, tijdens de onze natuurlijk weer net niet.
Die avond is trouwens Michel z’n camera gestolen uit z’n rugzak. Meeste foto’s stonden helaas op zijn camera….wat erg jammer is.
Na de acrobatenshow met een aantal uit de groep het backpackers restaurant opgezocht en even snel drie cocktails achterover geslagen voor in totaal ¥90. Met in het achterhoofd dat alcohol het wellicht wint van jetlag die nacht.
Met zulke prijzen laat het zich uiteraard raden hoe de meeste backpackers eraan toe waren. Een andere reden waarom ze anders op tafels aan het dansen en schreeuwen waren in de verstikkende hitte van die tent is mij een raadsel.
De aantrekkingskracht van backpacken werd mij wel direct een stukje duidelijker.

Zojuist het schrijven van m’n update onderbroken om er dan toch echt aan te moeten geloven (geloof mij, het ging echt niet meer) om op het station voor de eerste keer uitgebreid op z’n chinees naar het gat in de grond te gaan. Ik had zelfs uit voorzorg een eigen toiletrol meegenomen in m’n tas omdat ik tot op heden nog nooit een gat in de grond heb gezien met bijbehorende toilet rol. Hoe en of de Chinezen hun kont afvegen is mij ook nog steeds een raadsel trouwens. Wellicht dat ik het ooit eens in de groep gooi.
Alleen, ik had nog niet echt een idee hoe dit nu aan te pakken. Meestal ben ik wel van het proefondervindelijke, al doende leert men immers, maar in deze precaire situatie had ik het toch liever anders gezien. Immers pas tijdens het gehurkt zijn boven zo’n gat met broek op de enkels begon ik me toch danig af te vragen hoe de broek zelf schoon en droog te houden. Probeer maar thuis, die broek die zit echt voor een van de twee in de weg hoor. Uit ervaring weet ik namelijk dat Chinezen hem zelf ook niet uittrekken (Chinezen doen de toilet deur zelf niet heel vaak op slot). Komt nog bij dat de gemiddelde toerist in China redelijk wat diarree heeft. Bij mij was deze gematigd aanwezig. Resultaat viel ongeveer te omschrijven als een clusterbom; redelijk wat collateral damage, maar wel nog net alle schade aangericht over het volle oppervlak van het gat in de grond. De daarna volgende inspectie leerde me dat de broek ook nog eens én schoon én droog was gebleven. Blijkbaar een natuurtalent. Hoe bij dit alles tot een goed resultaat te komen mogen jullie lekker zelf uitzoeken als het ooit zover is. Ik ben ervan overtuigd dat mijn techniek toch ook nog wel voor verbetering vatbaar is.
Mijn theorie is trouwens dat Chinezen toch net dusdanig anders gebouwd zijn, zodat tijdens het hurken hun zwaartepunt dusdanig verder naar achter ligt, dat ze van de broek geen last hebben. Over nuttige evolutie gesproken.

Terug naar de update. Uiteraard de volgende ochtend wederom om 6 uur opgestaan om met onze vaste gids Mick (engelse aangenomen naam om begrijpelijke redenen) op avontuur te gaan in de niet zo plaatselijke Hutong. Ik heb trouwens sterk de indruk dat Mick z’n engels heeft opgedaan door vroeger naar Beavis en Butthead te kijken want te pas en te onpas gooit hij de woorden right, yeah right, right door en achter een zin.
Een Hutong is trouwens een ander woord voor wijk. Het zijn dus authentieke wijken waar Chinezen nog op authentieke wijze leven. Vaak de hele familie in dezelfde hutong waarvan een gehele generatie in hetzelfde huisje. Mensen hebben inmiddels een redelijk (alles is relatief) bestaan in de Hutongs omdat deze tegenwoordig zwaar gesponsord worden door de overheid om de Hutongs toch maar in stand te houden.
Even in vogelvlucht de rondleidig; met riksja door de wijk vervoerd naar een poort van waar uitleg volgde over hoe je aan de poort van een huis/wooncomplex kunt zien wat voor familie er woont (kwa rang en stand en soort functie etc.). Ik heb trouwens niet heel veel verstaan van wat de vrouwelijke gids hier vertelde, want ik had op de vroege ochtend nog te weinig energie om haar enorme accent te ontrafelen. Aan haar gezicht te zien kostte het accent haar trouwens minstens net zoveel energie om te produceren als mij om het te ontrafelen. Oh ja om op Chinese humor terug te komen, de gids probeerde zelfs een grapje; vrouwen schijnen altijd met rechter been eerst over de drempel te moeten en mannen met links, waarom dat was. Uiteraard wist niemand dat. Antwoord: because women are always right………jaaaaaaa dat had ik inderdaad NOOOIITTT kunnen raden nee.
Daarna door naar de drum tower met drum demonstratie (in vroeger tijden gebruikt om de tijd aan te geven). Matig interessant maar de drumtoren laat zich nog wel goed lenen om de flauwe grapjes van Michel te demonstreren welke ik de gehele vakantie moet verduren. Van “ze worden nu opgetrommeld” via “ze hebben er flink op los geslagen” en “gelukkig zijn ze niet doorgeslagen” naar “ik ben nu helemaal van slag”. Volgende stop twee verhalen van twee lokale bekendheden; een kungfu meester (van de school waar onder andere Jet Li vandaan komt) en daarna een fokker van vecht-krekels waar mee gegokt werd/wordt. Waarschijnlijk enkel nog een beroemdheid in z’n eigen hutong, want de krantenknipseltjes stamden zo te zien uit de jaren 70. Vergane Hutong glorie dus.
Aan het feit dat niemand ergens vragen stelde was af te leiden dat ze waarschijnlijk net zo geïnteresseerd waren als ik. Al me al het idee dat de Hutong tour enkel in het leven is geroepen om wat geld te genereren voor de Hutong.
Daarna terug naar hotel, wat take away opgepikt onderweg en uiteindelijk met de bus weer naar het volgende station in Beijing. Dit station was net als het station in Shanghai. Maar dit keer geen lounges, nee wachtkamers. Voor de rest dezelfde taferelen.
De trein naar Xian was dit keer een hardsleeper trein die minder luxe was als de vorige. Wagons met open kabinetten met zes bedden op elkaar gepropt. Net groot genoeg voor de gemiddelde Chinees maar zeker te klein voor mij. Rechter arm tegen de muur, voeten over het uiteinde en linker arm over de linker rand van bed. Rug volgende ochtend helemaal vast maar toch redelijk lang geslapen.

Tot de volgende update over Xi’an
Grtz vanuit Xi’an, Rudy!