Goed…zit nu op het station van Beijing en moeten weer 2 uur wachten, dus op zich tijd voor een update schrijven over de laatste dagen in Beijing.
Helaas weinig nieuwe inspiratie opgedaan (lees: ik heb de Chinezen niet kunnen betrappen op erg veel benoemenswaardigheden die ik niet al benoemd heb).
Nou misschien een paar kleintjes dan.
Chinezen hebben best een raar gevoel voor humor. Ter illustratie; Vanwege de hitte deed Sven op gegeven moment z’n armen gespreid om wat meer van een briesje op te vangen. Dit tot grote hilariteit van een stel Chinezen voor ons…..ik moet toegeven het was ook wel erg grappig…..wat uiteraard weer resulteerde in een foto sessie met iedereen mét de armen gespreid.
Had ik al gezegd dat de Chinezen trouwens de nare gewoonte hebben/hadden (vanwege de spelen heeft de regering een campagne gehouden om het uit te bannen) om overal te spugen? Uiteraard wel pas nadat de keel om het hardst geschraapt wordt om maar zoveel mogelijk fluim te verzamelen. Erg smakelijk ja.
De derde dag in Beijing, net als alle andere dagen, wederom te vroeg opgestaan, om 6 uur dus. Begint ondertussen een beetje vervelend te worden aangezien mijn jetlag blijkbaar niet van opgeven weet en ik dus pas moe word als ik net wakker ben. Dit keer is het helaas wel onze eigen schuld (lees: Michel’s schuld) want “we” willen vroeg naar the forbidden city.
Na het ontbijt, wat in dit hotel gelukkig kan bestaan uit wat droge croissants met jam (elke dag een stuk of 3), getogen we te voet naar deze verboden stad. Wederom een groot rood ommuurd gebied ergens midden in Beijing waar vroeger de keizer met gevolg vertoefde. En waar je dus als niet-gevolg wel in kon, maar niet meer uit….levend dan (hence the name). Uiteraard is het weer veel te heet om op ons hollandse tempo rond te lopen, maar uiteraard wel gedaan (Jan de Wit zou trots op ons zijn).
Resultaat; veel foto’s van verschillende keizerlijke vertrekken (elk met een aparte functie en met een of andere tekst hangend aan het plafond, geschreven door een of andere keizer, om op zo cryptisch mogelijke manier de functie van het gebouw aan te geven) voorafgegaan door foto’s van bijbehorende versierde marmeren trappen, tabletten en platforms. Wederom kwa Chinees kitscherige architectuur meer van hetzelfde. Dus alles rood met goud, alles met getrapte daken en alles met Chinese versiersels op en aan het plafond met overal in het midden een troon. Alsof één architect het China masterplan getekend heeft en ze de eerste 1500 jaar gedaan hebben over de uitvoering.
Kwa fotoshoots was er dit keer slechts een ongevraagde fotosessie afgedwongen door een klein chinees jongetje, welke grondig werd verjaagd door Michel. Hij vindt het niet erg maar ze moeten het wel eerst vragen, ook als ze geen Engels spreken.
Voor de rest was de buit die dag twee plastic Chinese vlaggetjes, vakkundig in de maag gesplitst door een oud chinees vrouwtje (ok ok, in de gauwigheid dacht ik dat ze die uitdeelden ter propaganda en had het hele mensje ook niet echt gezien. De vlaggetjes zagen er immers zo goedkoop uit dat je niet gelooft dat je er daadwerkelijk voor dient te betalen). Hopelijk is de housekeeping er blij mee. Waarschijnlijk in ieder geval meer dan met het cadeautje achtergelaten in de verstopte wc.
Na vakkundig ons zweetspoor te hebben achtergelaten doorheen de forbidden city en ook de forbidden city zelf te hebben achtergelaten, besluit Michel een middagje quality time met zichzelf door te brengen (gelukkig is Michel gauw tevreden dus dat gaat vast lukken). Sven en ik besluiten de taxi te nemen naar de temple of heaven, voor ons nog de laatste echte must-see in Beijing.
Dit blijkt een gigantisch park te zijn met allerlei tempels (op z’n Chinees kitsch) voor de keizer om te bidden voor een goede oogst. Hoofdattractie een grote ronde toren met wederom vele getrapte daken op een groot marmeren platform met grote marmeren trappen met grote marmeren versierde tabletten met in het midden vast een troon (staat me niet precies meer bij maar ervaring leert dat dat het geval zal zijn geweest).
Na een kleine twee uur houden Sven en ik het voor gezien.
De middag besteed aan bijslapen waarna s’avonds een acrobatenshow op het programma stond. Mocht je ooit in de gelegenheid zijn dan is dit echt de moeite. Volgens de gids gebeuren er toch wel zeer regelmatig ernstige ongelukken tijdens de show, tijdens de onze natuurlijk weer net niet.
Die avond is trouwens Michel z’n camera gestolen uit z’n rugzak. Meeste foto’s stonden helaas op zijn camera….wat erg jammer is.
Na de acrobatenshow met een aantal uit de groep het backpackers restaurant opgezocht en even snel drie cocktails achterover geslagen voor in totaal ¥90. Met in het achterhoofd dat alcohol het wellicht wint van jetlag die nacht.
Met zulke prijzen laat het zich uiteraard raden hoe de meeste backpackers eraan toe waren. Een andere reden waarom ze anders op tafels aan het dansen en schreeuwen waren in de verstikkende hitte van die tent is mij een raadsel.
De aantrekkingskracht van backpacken werd mij wel direct een stukje duidelijker.
Zojuist het schrijven van m’n update onderbroken om er dan toch echt aan te moeten geloven (geloof mij, het ging echt niet meer) om op het station voor de eerste keer uitgebreid op z’n chinees naar het gat in de grond te gaan. Ik had zelfs uit voorzorg een eigen toiletrol meegenomen in m’n tas omdat ik tot op heden nog nooit een gat in de grond heb gezien met bijbehorende toilet rol. Hoe en of de Chinezen hun kont afvegen is mij ook nog steeds een raadsel trouwens. Wellicht dat ik het ooit eens in de groep gooi.
Alleen, ik had nog niet echt een idee hoe dit nu aan te pakken. Meestal ben ik wel van het proefondervindelijke, al doende leert men immers, maar in deze precaire situatie had ik het toch liever anders gezien. Immers pas tijdens het gehurkt zijn boven zo’n gat met broek op de enkels begon ik me toch danig af te vragen hoe de broek zelf schoon en droog te houden. Probeer maar thuis, die broek die zit echt voor een van de twee in de weg hoor. Uit ervaring weet ik namelijk dat Chinezen hem zelf ook niet uittrekken (Chinezen doen de toilet deur zelf niet heel vaak op slot). Komt nog bij dat de gemiddelde toerist in China redelijk wat diarree heeft. Bij mij was deze gematigd aanwezig. Resultaat viel ongeveer te omschrijven als een clusterbom; redelijk wat collateral damage, maar wel nog net alle schade aangericht over het volle oppervlak van het gat in de grond. De daarna volgende inspectie leerde me dat de broek ook nog eens én schoon én droog was gebleven. Blijkbaar een natuurtalent. Hoe bij dit alles tot een goed resultaat te komen mogen jullie lekker zelf uitzoeken als het ooit zover is. Ik ben ervan overtuigd dat mijn techniek toch ook nog wel voor verbetering vatbaar is.
Mijn theorie is trouwens dat Chinezen toch net dusdanig anders gebouwd zijn, zodat tijdens het hurken hun zwaartepunt dusdanig verder naar achter ligt, dat ze van de broek geen last hebben. Over nuttige evolutie gesproken.
Terug naar de update. Uiteraard de volgende ochtend wederom om 6 uur opgestaan om met onze vaste gids Mick (engelse aangenomen naam om begrijpelijke redenen) op avontuur te gaan in de niet zo plaatselijke Hutong. Ik heb trouwens sterk de indruk dat Mick z’n engels heeft opgedaan door vroeger naar Beavis en Butthead te kijken want te pas en te onpas gooit hij de woorden right, yeah right, right door en achter een zin.
Een Hutong is trouwens een ander woord voor wijk. Het zijn dus authentieke wijken waar Chinezen nog op authentieke wijze leven. Vaak de hele familie in dezelfde hutong waarvan een gehele generatie in hetzelfde huisje. Mensen hebben inmiddels een redelijk (alles is relatief) bestaan in de Hutongs omdat deze tegenwoordig zwaar gesponsord worden door de overheid om de Hutongs toch maar in stand te houden.
Even in vogelvlucht de rondleidig; met riksja door de wijk vervoerd naar een poort van waar uitleg volgde over hoe je aan de poort van een huis/wooncomplex kunt zien wat voor familie er woont (kwa rang en stand en soort functie etc.). Ik heb trouwens niet heel veel verstaan van wat de vrouwelijke gids hier vertelde, want ik had op de vroege ochtend nog te weinig energie om haar enorme accent te ontrafelen. Aan haar gezicht te zien kostte het accent haar trouwens minstens net zoveel energie om te produceren als mij om het te ontrafelen. Oh ja om op Chinese humor terug te komen, de gids probeerde zelfs een grapje; vrouwen schijnen altijd met rechter been eerst over de drempel te moeten en mannen met links, waarom dat was. Uiteraard wist niemand dat. Antwoord: because women are always right………jaaaaaaa dat had ik inderdaad NOOOIITTT kunnen raden nee.
Daarna door naar de drum tower met drum demonstratie (in vroeger tijden gebruikt om de tijd aan te geven). Matig interessant maar de drumtoren laat zich nog wel goed lenen om de flauwe grapjes van Michel te demonstreren welke ik de gehele vakantie moet verduren. Van “ze worden nu opgetrommeld” via “ze hebben er flink op los geslagen” en “gelukkig zijn ze niet doorgeslagen” naar “ik ben nu helemaal van slag”. Volgende stop twee verhalen van twee lokale bekendheden; een kungfu meester (van de school waar onder andere Jet Li vandaan komt) en daarna een fokker van vecht-krekels waar mee gegokt werd/wordt. Waarschijnlijk enkel nog een beroemdheid in z’n eigen hutong, want de krantenknipseltjes stamden zo te zien uit de jaren 70. Vergane Hutong glorie dus.
Aan het feit dat niemand ergens vragen stelde was af te leiden dat ze waarschijnlijk net zo geïnteresseerd waren als ik. Al me al het idee dat de Hutong tour enkel in het leven is geroepen om wat geld te genereren voor de Hutong.
Daarna terug naar hotel, wat take away opgepikt onderweg en uiteindelijk met de bus weer naar het volgende station in Beijing. Dit station was net als het station in Shanghai. Maar dit keer geen lounges, nee wachtkamers. Voor de rest dezelfde taferelen.
De trein naar Xian was dit keer een hardsleeper trein die minder luxe was als de vorige. Wagons met open kabinetten met zes bedden op elkaar gepropt. Net groot genoeg voor de gemiddelde Chinees maar zeker te klein voor mij. Rechter arm tegen de muur, voeten over het uiteinde en linker arm over de linker rand van bed. Rug volgende ochtend helemaal vast maar toch redelijk lang geslapen.
Tot de volgende update over Xi’an
Grtz vanuit Xi’an, Rudy!
